Από τον Γκάλη στον Διαμαντίδη και από το 1987 στο 2011 έχουν αλλάξει πολλά πράγματα σ’ ό,τι αφορά το μπάσκετ αυτό καθ’ αυτό, όμως ένα πράγμα μόνο μένει αναλλοίωτο. Η αγάπη του απλού φιλάθλου για το ωραίο.

 

Την χρονιά 2001-2002 το πρωτάθλημα στην Ιταλία κρινότανε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.(Λόγω της κρισιμότητας του πρωταθλήματος όλοι οι αγώνες ξεκινούσαν την ίδια ώρα στις 15:00)Την τελευταία αγωνιστική  η Λάτσιο υποδεχότανε την Ίντερ,η Γιουβέντους ταξίδευε στο  Ούντινε και η Ρόμα αγωνιζότανε στο Τορίνο με την αδιάφορη ομάδα του Τορίνου.Η βαθμολογία έβρισκε στην κορυφή την Ίντερ με 69 βαθμούς ενώ ακολουθούσαν Γιουβέντους και Ρόμα με 68 και 67 βαθμούς αντίστοιχα.

Αναληθή χαρακτηρίζει η ιστοσελίδα gavros.gr τα δημοσιεύματα σχεδόν… σύσσωμου του αθλητικού Τύπου, που τον τελευταίο καιρό φέρνουν τον Ολυμπιακό να παρακολουθεί στενά τον Τζιοβάνι Μορένο.

 

Η ιστοσελίδα που πρόσκειται στους Πειραιώτες επικαλείται δικές της πηγές και υποστηρίζει ότι δεν τίθεται καν θέμα ενδιαφέροντος για τον Κολομβιανό. Πράγμα διόλου απίθανο. Αφενός γιατί ο gavros έχει αποδείξει μέχρι στιγμής ότι έχει καλή πληροφόρηση γύρω από τα θέματα των «ερυθρολεύκων» και αφετέρου γιατί η συντήρηση «ληγμένων» μεταγραφικών υποθέσεων δεν είναι κάτι καινούριο.

 

Άλλωστε, σύμφωνα με τα σημερινά (20/4) δημοσιεύματα το εν'λόγω ενδιαφέρον έχει «παγώσει» προσωρινά. Τώρα, πως γίνεται να παγώνει το ενδιαφέρον μιας ομάδας για έναν ποδοσφαιριστή μια ημέρα αφότου εκείνος έχει κάνει χατ-τρικ (και, δη, με μια εύστοχη εκτέλεση πέναλτι και δύο γκολάρες) σε ματς που η ομάδα του έβαλε τέσσερα γκολ, ενώ παράλληλα διανύει γενικότερα μια περίοδο φόρμας, αυτό δεν έχει λογική.

 

Πάντως, το ίδιο είχε συμβεί και πέρυσι το καλοκαίρι, όταν ο τότε ποδοσφαιριστής της Ίντερ, Αμαντίνο Μανσίνι, είχε αρνηθεί την πρόταση του Ολυμπιακού. Ωστόσο το θέμα συντηρήθηκε για μερικές ακόμη μέρες από της εφημερίδες (αυτές κάνουν κουμάντο στην αθλητική ενημέρωση), αφού «πουλούσε»…

Συχνά βλέπουμε ομάδες των μεγάλων πρωταθλημάτων της Ευρώπης να φέρνουν... λαβράκια από τη Λατινική Αμερική. Και όχι παίκτες που απλά «βγαίνουν», αλλά κάποιοι γίνονται και ηγέτες. Στην Ελλάδα, δυστυχώς, αυτό δεν υπάρχει, πολύ περισσότερο, δε, στον Ολυμπιακό. Αν δει κανείς τους παίκτες που έχουν έρθει στη χώρα τα τελευταία χρόνια από αυτή την αγορά, μόνο το δίδυμο Μπλάνκο-Σκόκο αποτελεί την φωτεινή εξαίρεση ενός ακριβοπληρωμένου κανόνα.

 

Θέλετε, λίγο η διαφορά δουλειάς και νοοτροπίας με τις ομάδες των προηγμένων πρωταθλημάτων της Ευρώπης; Θέλετε, η οικονομική διαφορά με τα μεγάλα ευρωπαϊκά κλαμπ, που «καθαρίζουν» ό,τι αληθινά καλό κινείται εκεί γύρω; Θέλετε ότι οι ίδιοι οι καλοί παίκτες αλλά και οι μάνατζέρ τους επιλέγουν πρωταθλήματα στα οποία, εκ των πραγμάτων, η συμμετοχή τους και μόνο ανεβάζει κατά πολύ την αξία των... μετοχών τους στο ποδοσφαιρικό «χρηματιστήριο»;

 

Εξάλλου, σε ό,τι αφορά στην ομάδα που έχει κυριαρχήσει στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, μήπως αυτή την, περίπου, 15ετία είναι το ίδιο να αγωνίζεσαι στον «καταδικασμένο» πρωταθλητή Ολυμπιακό, που η απώλεια ενός πρωταθλήματος σε 5-6 χρόνια κατά μέσο όρο θεωρείται μεγάλη κρίση και αποτυχία; Ή μήπως είναι πιο εύκολο να παίζεις σε μια από τις άλλες ομάδες που ο πρωταθλητισμός είναι - δυστυχώς μεν - ξεχασμένη λέξη;

 

Σε αντίθεση με τα ονόματα κάποιων Λατινοαμερικάνων που ανέφερα στο προηγούμενο κείμενό μου (19/4), στο παρελθόν έχει αποδειχτεί ότι ποδοσφαιριστές που γνώριζαν ήδη τι σημαίνει ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο βοήθησαν πολύ τους πρώην πρωταθλητές. Αφήνω στην άκρη εκείνους που έχουν κατακτήσει Τσάμπιονς Λιγκ και Παγκόσμιο Κύπελλο, όπως ο Καρεμπέ και ο Ριβάλντο, Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, όπως ο Ζε Ελίας, πρωτάθλημα Ισπανίας, όπως ο Ζιοβάνι, πρωτάθλημα Πορτογαλίας, όπως ο Ζάχοβιτς, πρωτάθλημα Βελγίου, όπως οι Ζέτερμπεργκ, Ζεβλάκοφ. Αφήνω έξω και τους Μέλμπεργκ, Κοβάσεβιτς οι οποίοι μπορεί να μην κατέκτησαν στο εξωτερικό σημαντικές κούπες, καταξιώθηκαν όμως στα δύο μεγαλύτερα πρωταθλήματα της Ευρώπης, το αγγλικό και το ισπανικό.

 

Για να μην πάμε στο μακρινό παρελθόν, θα αναφερθώ στους τωρινούς ξένους (μη Έλληνες) της ομάδας, που είναι και αυτοί οι οποίοι την οδηγούν αυτή τη στιγμή, ανεξάρτητα από το τι κατάφεραν φέτος. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο Λούα Λούα είναι καλός παίκτης για τον Ολυμπιακό; Παρεπιπτόντως, ειδικά μετά την επιστροφή του, δεν είναι μόνο καλός, είναι και πιο ώριμος από ποτέ μέσα στο γήπεδο. Ή μήπως η λύση... ανάγκης του Ιανουαρίου του 2009, ονόματι Ματ Ντάρμπισαϊρ δεν αποδείχτηκε «χρυσή»; Μπορεί να πέρασαν δύο χρόνια για να το πάρει απόφαση, αλλά και ο Ραούλ Μπράβο ήταν μια εξαιρετική... φετινή μεταγραφή. Όσον αφορά στους Γκαλέτι και Ντουντού, δεν νομίζω ότι χρειάζονται καν συστάσεις.

 

Τώρα, μήπως θα μπορούσε κανείς να βάλει δίπλα στα προαναφερθέντα ονόματα και αυτά των Ντιόγο, Λεονάρντο και Λεντέσμα, οι οποίοι φαίνονται να μην μπορούν να σηκώσουν το βάρος της φανέλας και της εξέδρας; Βέβαια, οι δύο πρώτοι, όπως και παλαιότερα ο Μπελούτσι, έχουν ακόμη ένα ασήκωτο, για τους ίδιους, βάρος στις πλάτες τους: αυτό των πολλών εκατομμυρίων που δαπανήθηκαν για την απόκτησή τους.

 

Από την άλλη, πάντα θα υπάρχουν και οι... Όσκαρ και οι... Ντομί, οι οποίοι μοιάζουν «λίγοι» για τα μέτρα της ομάδας. Ακόμα και καταξιωμένοι παίκτες, τύπου Μαρέσκα, που δεν διανύουν και την καλύτερη περίοδο της καριέρας τους. Αν και προσωπικά πιστεύω ότι, όπως ο Μπράβο, έτσι και ο Ιταλός θα τα «βγάλει» τα λεφτά του. Σε κάθε περίπτωση, αυτοί τουλάχιστον βοηθάνε.

 

Όπως και να'χει, πάντως, το σίγουρο είναι ότι όλες οι μεταγραφές έχουν το ρίσκο τους. Ωστόσο, όταν βλέπεις ότι υπάρχει ένας δρόμος που, σχεδόν κατά κανόνα, στο παρελθόν δεν σε έχει βγάλει πουθενά και άλλος ένας που είναι αρκετά πιο σίγουρος, αλλά και δαπανηρός, δεν ρισκάρεις να αρχίσεις να βγάζεις «λαβράκια», με μικρότερο κόστος. Ειδικά όταν ο κίνδυνος να χάσεις τα πρωτεία είναι, όχι απλά πιο ορατός από ποτέ, αλλά πλέον το πιο πιθανό σενάριο...

 

e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.