Η πολυποίκιλη σημασία του Διαμαντίδη για μια ομάδα

Από τον Γκάλη στον Διαμαντίδη και από το 1987 στο 2011 έχουν αλλάξει πολλά πράγματα σ’ ό,τι αφορά το μπάσκετ αυτό καθ’ αυτό, όμως ένα πράγμα μόνο μένει αναλλοίωτο. Η αγάπη του απλού φιλάθλου για το ωραίο.

Στο Eurobasket της Αθήνας ήταν ο Νίκος Γκάλης που με αυτά που έκανε στο γήπεδο για λογαριασμό της Εθνικής Ελλάδας, κέρδιζε ένα μεγάλο στοίχημα, βιώνοντας την αγάπη του κόσμου και κάνοντας μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων να αγαπήσει το μπάσκετ και να βγει στους δρόμους να πανηγυρίσει.

Εν έτη 2011, τώρα, ένας άλλος καλαθοσφαιριστής κατορθώνει να ξεσηκώσει εξίσου τα πλήθη και να κάνει όσους τον παρακολουθούν να υποκλιθούν στο ταλέντο του.

Ο Δημήτρης Διαμαντίδης φαίνεται να έχει μόνο «φίλους», ανθρώπους που τον αγαπάνε και τον στηρίζουν, ανθρώπους που έχει κερδίσει με την ενέργεια που βγάζει στο παρκέ, με ένα κόψιμο ή ένα κλέψιμο στην άμυνα, με ένα τρίποντο ή μία ασίστ στην επίθεση.

Είναι ο «νέος» Γκάλης, ο άνθρωπος με τον οποίο μαθαίνουν οι νέοι να αγαπάνε το μπάσκετ, την άθληση και την ευγενή άμιλλα.

Και όταν φτάσει εντέλει στην ηλικία που θα πρέπει να αφήσει την ενεργό δράση, θα έχει αφήσει στο ταμείο του ελληνικού μπάσκετ, μια σημαντική παρακαταθήκη, φιλάθλους που έμαθαν να αγαπάνε το άθλημα βλέποντας τον να αγωνίζεται.

Το «τριφύλλι» είναι πολύ τυχερό που τον έχει στο ρόστερ του.

Πρώτον, από πρακτικής και μόνο άποψης, διότι ο Δημήτρης Διαμαντίδης είναι ένας μπασκετμπολίστας που μπορεί να «πάρει» μόνος του ένα παιχνίδι και να βοηθήσει απίστευτα την ομάδα του σε κρίσιμες στιγμές.

Και δεύτερον, διότι, μ’ αυτόν στη σύνθεσή του κερδίζει φιλάθλους, κερδίζει όλους αυτούς που πηγαίνουν στο ΟΑΚΑ μόνο και μόνο για να τον δουν να αγωνίζεται και επειδή φοράει τη φανέλα του Παναθηναϊκού, γίνονται και αυτοί Παναθηναϊκοί.

Όπως ακριβώς συνέβαινε με τους Αρειανούς και τον Γκάλη ή τους Ηρακληδείς και τον Χατζηπαναγή.